Afhverju ætli það sé að við afmörkum okkur eftir hvort maður sé karlmaður eða kvenmaður, þeir sem spinna best í kringum leikinn semja bestu strategíurnar fyrir hvort liðið og karlliðið þarf að spila svona og kvennliði þarf að verjast svona. Er þetta sem við viljum? Er engin(n) orðin þreyttur á þessu? Jú reyndar það er til það fólk sem nennir ekki að vera í þessu og þannig fólk er að birtast æ oftar og segja:
"Hættið þessum leikjum, verið þið sjálf og eins einlæg og þið getið!"
En þá heyrist í leikurum, "Shííit nei þá er ég bara nakinn með tilfinningar mínar fyrir framan einhvern ókunnan, síðan er fínt að hafa nokkur spil í hendi þannig ég get kannski dregið einhvern aðeins lengur meðan ég kannski kanna annan!"

Ég er ekki að segja að einhver ætti að segja: "Ég elska þig" á fyrsta stefnumóti (Hollywood er búið að eyðileggja þetta orð og gefa því ákveðnu þýðingu sem þýðir ég vil giftast þér og eignast með þér 10 börn), þá er samt hægt að koma því til skila að þú hafir þótt gaman að eiga samskipti saman og að viljir endurtaka leikinn. (Ekki þetta hringja eftir 3 daga!!)
Einnig ætti maður að vera eins einlægur og segja að þetta er ekki að virka og við erum greinilega ekki á sömu blaðsíðu.

Ég hef orðið vitna á því þegar tvær manneskjur sem þóttu gaman að hvoru öðru og voru að hittast, hættu að hittast eftir misskilning þar sem bæðu bara biðu eftir að annað þeirra átti að hafa samband, þar sem hinn hafði kannski sent sms síðast og hinn hafði hringt fyrir tveimur dögum síðar og þá er komið af hinu að hafa samband..... ég verð ruglaður!

En þá kem ég að spurningunni sem ég spurði áðan, hvað myndi gerast ef við myndum elska hvort annað skilyrðislaust? Ég tel mig halda að það sé til verur sem gera þetta og hvort þær séu hérna á jörðinni eða annars staðar veit ég ekki en það er kannski eitthvað sem maðurinn mun aldrei geta gert, þar sem hann er svo stutt kominn í andlegum þroska. Við höfum náð miklum árangri í vísundum og tæknin er að verða skuggaleg en samt erum við komin svo stutt í andlegum þroska... ok þetta er efni í aðra færslu þara segja vísindin vs andleg þroskun.

Ef þú ert í sambandi og þér finnst bara þæginlegt vera í því og í rauninni ertu bara í sambandi en ekki að upplifa það þá verðuru að gera eitthvað, þetta er ekki að virka fyrir þig, talaðu við þann sem þú ert með áður en það verður um seinan!

Ást og friður með ykkur öllum

Pólitíkusar eru ekki þeir sem geta bjargað okkur frá þeim vanda sem við teljum okkur vera í heldur er það við sjálf, við eigum ekki að vera andlaus her og gefa þeim allt það vald til að ætlast þeir munu "bjarga" okkur. Kerfið er úrelt og virkar ekki það hljótum við að sjá en þetta er hausverkurinn sem við fáum þegar við höldum áfram að búa þennan heim til, við lifum í einhversskonar Darwisma heimi þar sem þeir hæfustu lifa af. Og til að breyta því þarf að koma almenn meðvitund á því sem þjónar okkur sjálf og ég veit að þetta er allt að koma en þetta gerist hægt og þetta eru alls ekki auðveldar breytingar þvi við erum að breyta úr ákveðnum hefðum sem hefur verið lengi. Að fólk vill taka þátt nú meir en venjulega í pólitík og er að koma með góðar hugmyndir varðandi um rafrænar kosningar og að fólk hafi meiri möguleika að koma sínum málum að framfæri.

Ég neita hér með að benda á pólítíkusa og spyrja þá hvernig þeir ætla að "redda" okkur út úr vandamálinu og að þetta sé þeirra vandamál til að leysa en ekki okkar. Heldur er þetta okkar sameinlegt vandamál/möguleikar sem við ættum að taka á saman því ef við gerum þetta saman þá er það miklu auðveldara. Ég neita að láta aðra sjá um mín örlög það vald ætla ég ekki að gefa frá mér ég sjálfur ætla að vera minn örlagavaldur! Ég ætla ekki að kvarta undan öllum vandamálum sem er að herja því öllum vandamálum fylgja möguleikar!

Ég afneita allan sandkassaleik pólitískaflokka og sirkus sem fylgir þeim, ef þeim langar að vera í leik þá ættu þau að fara að gera eitthvað annað. Við höfum rosalegt vald en við höfum bara ekki áttað okkur á okkar eigið ágæti, við höldum að við séum svo valdalaus en við getum ekkert gert en það er ekki satt við höfum séð hvernig fólk ná að berja á pottum til að fella ríkisstjórnina. Þetta er líka hægt til að koma ákveðnum breytingum á okkar eigið kerfi sem er ekki að þjóna okkur sem heila heild.

Kerfið er ekki að virka fólk það hljótum við að sjá það er nokkurn veginn sama hvar við skoðum það, mennta, félagsleg, heilbrigðismál.

En hvað get ég gert? Ég get reynt að fræða fólki að það hefur valdið og það hefur val og ekki nóg með það það hefur von!

Það er ekkert vonlaust!

My dear friends...

Thanksgiving has passed, but the time for Gratitude has not. As I mentioned here last week, gratitude is the most powerful force in the universe. It is the single most effective means of using the Power of Personal Creation (what some have called the Law of Attraction). Therefore, move into gratitude at the slightest opportunity – and certainly at the slightest provocation. By slightest "provocation," I mean any person, event, or circumstance that might ordinarily provoke you into some kind of negative reaction. At such moments, I invite you to use a technique that I have developed in my own life, which I have come to call the Reaction Reversal Response (RRR). This is a short process (it takes no longer than a-thought-and-a-second-thought) in which I look at the first reaction that comes up for me, then replace it with the magic of appreciation.

I had not understood much about this particular energy when I was a young man – or even, for that matter, when I reached middle age. Now that I'm officially a "senior" I have come to a...well, a deep appreciation of appreciation.

Let me tell you about this word. One of the key (and most often missed) meanings of the word "appreciate" is "to enlarge, increase, or expand." The word is used in this sense when it is said that, for instance, a property has "appreciated in value." So when you appreciate something, you expand it. You enlarge it. You increase it. This is also true (and this is what is not widely known) when you use "to appreciate" to mean "to show gratitude."

When you show gratitude you appreciate that to which you show it. That is, you make larger, or expand, or increase, that for which you are grateful. Now, when applied to the Reaction Reversal Response process, this truth reveals itself in the following way: We look into a situation that feels negative to us and peer deeply to find the value of that situation. Then we say a word of gratitude about it and we have instantly increased the value that we found there.

I have found that very often the value doubles.

Anyway, try it. The moment anything brings up a negative (or what would typically be a negative) reaction, simply turn that reaction around. Move into gratitude as soon as can. Watch yourself immediately turn calm. Peace will pour into your mind like a magic elixir. Your entire body will lose its tenseness, as if it had been massaged with a soothing balm.

The great thing about this is that you don't have to figure out why you are grateful. The fact is, you may now know why, as a practical matter. It may look as if there is nothing going on right now for which to be grateful -- much less anything you want to increase. Never mind. Be grateful anyway. I promise you that nothing happens in the universe that is not value-driven.

The universe is a finely tuned mechanism, always producing a single effect: value. Life values life, and therefore produces value through the process of Life Itself. The fact that we do not see the value of some things right away does not mean that there isn't any. It merely means that we do not possess sufficient insight to see it. We suffer from a "perspective deficiency." We are not looking at things in the "right way."

Of course, by "right way" I mean from a place that allows us to see all that is happening and all that it means. Often, we see only part of what is happening, and not the whole picture. At other times, we may see all that is happening, but not understand all that it means. It can take time for us to gain such a perspective.

Masters are those who adopt such a perspective long before events "on the ground" prove the perspective to be accurate.

What this opens up to is the True Energy behind gratitude. You may think it is faith, but it more than faith. It is Knowing. I often tell the participants in my workshops: You can hope that something is going to happen, you can have faith that something is going to happen, and you can know that something is going to happen.

"Knowing" is the highest level of awareness. It is the most expansive consciousness. It is the most powerful element of the Process of Personal Creation. It is what changes everything.

I am right now developing an entire approach to life (together with a book that describes it and a one-day workshop that applies it) based on this truth. The book and the workshop are both called: When Everything Changes, Change Everything.

Are things changing in your life right now -- important things? Or do you know of someone who is struggling to cope right now with shifting realities in their personal life?

I don't know about you, but I am observing people everywhere going through great changes – changes in their work life, changes in their financial life, changes in their relationship and romantic life, changes in their family life, changes in their social life, and changes in their spiritual life.

If any of these changes are affecting you right now, and you have sent a call out to the universe for some help, for some answers, for some comfort and clarity, you'll be glad that you read this...

The Pace of Change has increased dramatically all over our planet. I know of very few people who have not been affected by this in some way. Every day I am getting emails and calls from people asking about how to apply the messages of Conversations with God in this situation.

When Everything Changes, Change Everything will be presented for the first time December 7 from 9 a.m. to 9 p.m. in Medford, Oregon. If you're facing major changes in your life right now and would like to join us for this new helping program, simply call Will at 352-442-2244.

It's the first program of its kind that I've ever done in Southern Oregon, and should be easy to reach for anyone living in the western states particularly. Just a short plane ride, or even a nice drive up from California or down from Washington or over from Nevada, etc.

There's no reason to hang out in uncertainty or apprehension or fear about the future. Come and learn how to use change as the greatest thing that has ever happened to you, and how to embrace loss as not loss at all, but gain.

My wonderful Em puts it this way: We've been sent here to love....to love everyone and every experience and every moment and everything we lay our eyes on and every aspect of life that we experience. It's not always easy for us to do that. Unless it is.

We make assessments and judgments and build up thoughts in our mind and create a whole inner reality that may or may not be justified by exterior events. We jump to conclusions and go into convulsions about the littlest things. We fall off the wagon of our own belief in the basic goodness of life. We forget the fundamental laws of the universe – not the least of which is the Presence of Cycles. (See Happier Than God, Chapters 9 and 15). This eternal cycle of process/expression/experience is Divinity Itself. It is God, godding. All things respond to this presence. All things exist in cycles. All things have their being within this system-and there is nothing outside of this system.

My mother used to put this whole thing into wonderful perspective when things were not going well. "Even this," she would say, "shall pass." Yes, Mom, you were right. There's no use getting upset about what's going on right now. What's going on is what's going on, and it will be going on until it isn't anymore. And no amount of worrying is going to change that. No amount of fussing and fretting and fuming is going to affect it one bit. So, in the wisdom of the Beatles...let it be.

Neale.

Ritstíflan að bresta? Mig hefuralltaf langað að blogga eitthvað en hef aldrei gefið mér tíma að sitjast niður og skrifa. Mig langaði að skrifa um þær bækur sem ég hef verið að lesa í sumarfríinu og það alltaf skemmtilegt að fá að komast í góðar bækur.

Ég fór til Barcelona og í fríhöfninni rakst ég á bók eftir einn uppáhaldshöfundinn minn (sem reyndar er bara nýlega orðinn minn uppáhalds, ég nefnilega uppgvötaði hann þegar ég var að fara til Grikklands frá Danmörku og flugið seinnkaði svo mikið að ég keypti mér bók í fríhöfninn og hún hét "Blind Willow Sleeping Woman" eftir Haruki Murakami reyndar er þetta smásögusafn sem gerir hana ennþá betri) Bókin heitir "Eftir Skjalftann" eða "After the Quake" á ensku, bókin er smásögusafn svipuð og hin bókin sem ég las í fyrra en allar sögur hafa það sameignlegt að jarðskjálftinn í Kobe kemur alltaf við sögu. Sögur hans eru alltaf svo skemmtilegar hvernig hann nær að gera venjulegt fólk að skemmtilegum karekturum það er hans sterka hlið að búa til persónur og sterkar sögur og eftir hverju sögu þá þarf maður alltaf að stoppa og hugsa aftur, ég veit ekki hvort þetta sé fyrir fólk sem vill bara lesa spennusögur og vilja fá einhvern endir því þannig eru þessar sögur ekki, þú ert bara skilinn eftir í loftinu. Einnig nær hann að gera rosalega spennandi sögur og dramatískar að maður fær hroll eða jafnvel tár í augun.

Bókin er ekki löng þannig maður er mjög fljótur að lesa hana svo ég var ennþá í Barcelona og vantaði aðra bók til að lesa ég fékk bókina "Englar og Djöflar" eftir Dan Brown lánaða sem er þessi týpíska spennubók en samt hún fær þig til að hugsa um vísindi og trú og stríðið sem þessar andstæður eða samstæður heyja. Hún er líka rosalega spennandi og þú vilt ekki setja hana niður þar sem hún tekur þig í rússibanaferð. En ef þú hefur lesið Da Vinci Kóðann þá er hún ekki ósvipuð uppbyggð og hún þannig þú veist nokkurn veginn að það verða óvæntir atburðir og alltaf einhver óvæntur óvinur. ;)

Eftir að hafa klárað hana og enn í fríi í Barcelona (var í tvær vikur) þá hafði ég keypt mér aðra bók í fríhöfninni á Íslandi og það var bókin "The Fifth Mountain" eftir Paulo Coelho. Ég hef lesið nokkrar bækur eftir hann eftir að hafa lesið The Alchemist og verið svona í ást haturssambandi við hann þar sem hann hefur gert ótrúlegar góðar bækur og svo skemmtilegar sögur en síðan einnig hef ég gefist upp á sumum bókum hans. Þessi bók er skrifuð svipuð leyti og Alkemistinn og er ekki ósvipuð þannig séð. Hún fjallar um spámanninn Elijah og ferð hans til Zarephath þetta er saga sem er til í Bíblíunni, Paulo tekur söguna og býr til hugarheim Elijah þar sem hann berst við sitt innrastríð eftir mörg áföll þá þarf hann að taka margar mikilvægar ákvarðanir. Bókin hefur ákveðin boðskap og ég mæli með að þið lesið hana til að finna þennan boðskap. 

Síðasta bókinn sem ég ætla að fjalla um er bók sem ég fékk í jólagjöf frá vini mínum, ég hafði ekki komast í hana en þar sem var í sumarfríi ennþá og kominn frá Barcelona þá ákvað ég að slá til og lesa hana, hún heitir The Raw Shark Texts eftir Steven Hall, við fyrstu lesningu er hún frekar erfið og ég var hálfpartinn að fara gefast upp á henni fannst hún vera bara eitthvað rugl en ákvað að gefa henni sjéns og ég sé ekki eftir því því þetta er örugglega ein sú besta bók sem ég hef lesið! Þegar þú ert kominn afstað þá fer bókin að vera æsispennandi og þú hverfur inn í heim sem er furðulegur en áhugaverður og síðan þegar bókin er á sínum hápunkti þá viltu ekki sleppa henni því ég upplifði eitthvað rosalegt við að lesa þessa bók og rokkaði upp tilfinningaskalann því þessi bók mun hafa áhrif á þig. Ég ætla ekki að fara út í hvað hún er því það er tilgangslaust þið verðið bara að lesa hana og ekki gefast upp strax gefið henni sjéns og þá mun hún umbuna ykkur þvílíkt ég efast um að þið viljið horfa á bíómynd eftir hana ;) nei ég segi svona. 

Ég ætla að ljúka þessu skrifum mínum um bækurnar sem ég er búinn að vera lesa. 

Endilega komið með athugasemdir ef þið hafið einhverjar. 

Þarf að fara hljóða niður í þessu ego í mér :P

kv

Matarverð er að hækka svo um munar í heiminum og fátækt fólk hefur varla fyrir hrísgrjónum eða brauði, hér eru tvær greinar sem ég mæli með að þið lesið.

    New York Times - Across Globe, Empty Bellies Bring Rising Anger - April 18th 2008
http://www.nytimes.com/2008/04/18/world/americas/18food.html?ref=todayspaper 

    The Economist - The Silent Tsunami - April 19th 2008
http://www.economist.com/opinion/displaystory.cfm?story_id=11050146

Eftir það endilega farið á þessa síðu.

   www.FoodForEveryone.net

Ég bið ykkur vel að lifa og muna hve gott við höfum það í okkar heimi þrátt fyrir að fólk reynir að tala það niður.

 kv

 Lúlli

Litla stelpan hleypur afstað nýkomin í fötin sín, hún fer um allar hæðir og fangar himininn, rólar eins hátt og hún kemst þangað til hún snertir stjörnurnar með höndunum, þær taka hana til sín og saman fara þau í snúsnú með halastjörnu. Þegar mamma kallar flytur hún niður og í faðmi móður sinnar. Á nóttinni leggst hún í rúmið og horfir á stjörnubjartahimininn hennir dreymir um endalaus engi sem hún svífur um þangað til hún kemur að fjallstindi þar sem hún lendir á, hún skoðar útsýnið og alla fjallstoppana sem virðast beygja sín til hennar og ávarpa hana sem Jarðarprinsessuna góðu hún þakkar þeim fyrir allt sem þeir hafa gert fyrir hana of fólkið hennar því næst flýgur hún afstað til að faðma tunglið, tunglið segir henni sögur um endalausan geim og þá heima sem þar búa. Hún vaknar síðan allt í einu þar sem mamma hennar strýkur henni um ennið. Komin tími til að vakna stelpa en Jarðarprinsessan veit samt allan tímann að hún var ekki sofandi.

Hversu oft hefur maður verið í hóp þar sem fólk fer að tala um trúarmál eða bara mál sem maður hefur ákveðnar hugmyndir um og þau sem tala mest hafa svo sterka skoðanir sem eru algjörlega í skjöni við þínar. Ég hef lent nokkrum sinnum í þannig aðstæðum og oftast læt kinka ég bara kollinum og læt þau mata mig af einhverjum hugmyndum sem þjóna mér ekkert, þannig er ég að setja olíu á eldinn enn meira og samþykki þar með skoðanir þeirra. Ég hef ákveðið að hætta þessu og segja minn sannleika alveg sama hve útkoman verður. 
Ég hef ekki mikið verið á blogginu hérna enda finnst mér sumt af þessu bloggi sem er hérna ekki rosalega aðlaðandi, þar sem fólk gerir ekkert annað en að búa til eitthverja neikvæðni setja sinn pirring til að gera aðra pirraða og hafa neikvæðna áhrif. Við verðum að fara átta okkur á hvernig við erum að hafa áhrif á aðra í kringum okkur og á hvaða hátt, þetta ættum við að kenna í skólum! Við ættum að kenna hversu mikinn mátt við höfum til að hafa áhrif á aðra í kringum okkur og hvernig við getum notað það til að búa til umhverfi sem þjónar öllum. Það er svo rosalega mikið sem við getum gert og byrjað að gera til að hafa áhrif á næstu kynslóð, en í staðinn þá kennum við þeim sömu gildin og sama sagan endurtekur sig.

Hérna er dæmi um fyrirlestur sem ætti kannski að vera í öllum skólum?

Framhald seinna! :) 

mæli einnig að þið farið á www.intenders.org og skráið ykkur til að fá svona gullmola. 

Ég er með margar hugmyndir um hvernig ég myndi vilja breyta og ég myndi vilja að það kæmi fram ef ég væri að skíra eða gifta mig það myndi ekki fjalla um að ég væri að fara ganga til guðs eða neitt þannig heldur væri það bara um okkur það sem við erum og fagnaðurinn sem fylgir því. Það er svo margar hugmyndir sem fylla hausinn á mér og verða að graut þannig ég á svolítið erfitt með að koma því niður hérna. Stundum bara fyllist hausinn á mér að allskonnar hugmyndum en EGOið mitt á svolítið til að drepa það niður, ég á erfitt með að framkvæma það og í staðinn verð ég bara hálfgjörður Zombie :P

En hvað um það ,það er það sem ég er að glíma við sjálfan mig svona eins og samfélagið er að gera, ég þarf að koma þessum boðskap í mitt líf en ekki bara tala um það þannig ég á langt í land sjálfur. Það virðist sem ég ýti þessu í burtu eða ég fæ ekki tækifæri til að tjá mig um það án þess að vera hræddur um að vera kafffærður, það er annað sem ég þarf að glíma við ;)
Vá ég á mikið verk fyrir höndum!

:)

Kveð í bili
 

---------Einhverstaðar út í heimi-----------------

"Vá hvað ég er þreyttur að ferðast!" Sagði hann við mig og hendi bakpokann sinn niður. "Það er eins og öll orkan sem ég hafði hefði verið tekinn af mér án þess að spurja mig" Ég horfði á hann, hann var allskeggjaður og sólbrúnn.
- "Ertu á leiðinni heim?"
- "Já hlakka til að komast heim til að slappa af og fara í heitt bað"
Hann pírði á mig þar sem við vorum úti að borð Kehbab og drekka bjór, ég var hissa að sjá hann svona þar sem hann var oftast mjög orkumikill maður og var ekki mikið fyrir rólegheit.
- "Nei ég veit ég er ekki vanur að vera svona" Það var eins og hann hafði lesið hugsanir mínar. "En ég held að tími sé kominn fyrir mig að koma mér heim, ég er búinn að vera ferðast hérna í Evrópu í 4 mánuði og þar áður var ég í Asíu stundum væri ég bara til að vera á einum stað þrátt fyrir það er gaman að sjá marga staði og fólk þá er ég orðinn leiður að alltaf vera annaðhvort að koma einhvert eða fara einhvert, það er eins og það sé eina sem skiptir mann máli í svona ferðalögum hvert maður er að koma og hvert er maður að fara. Samt ekki misskilja mig ég er glaður að hafa ferðast þetta og séð svo marga hluti en stundum bara langar manni að vera bara á einum stað og upplifa það."
Ég skildi hann vel þar sem það eru margir sem ég hef hitt á mínum ferðalögum sem tala oft um heimkynnin sín þrátt fyrir að þau viðurkenna kannski ekki að þau vilji fara heim þá getur maður fundið það hvernig það talar. Bjöllurnar í trjánum fóru með einhvern íllskiljanlegan mökunarsöng og dúfurnar komu og pikkuðu upp matinn sem datt niður.
-"Heldurðu að þú farir að ferðast aftur?"
-"Ég veit það ekki þótt að allir staðir eru fallegir og fólkið yndislegt, bjórinn er ódýr þá finnst mér alltaf vera með hugann heima"
-"En hvað er í raun heimili? Hvað þarf heimili að vera til að það sé heimili? Er þetta eitthvað sem er hlutlægt eða andlegt?"
-"Fyrir mér er heimili það griðastaður sem ég er búinn að búa til fyrir mér þar er ég búinn að hengja myndirnar mínar upp þar er ég með mjúka rúmið mitt sem ég keypti og þar er ég með öll gögnin mín sem ég hef vistað á mína tölvu." Sagði hann og klóraði sér um brúnleita hökuna.
Ég hugsaði aðeins og sagði: "En erum við ekki alltaf heima í rauninni svo við skiljum þetta hlutlega og efnislega, hvað við erum og hvað við gerum, erum við ekki í rauninni á staðnum sem við viljum vera alveg sama hvert við förum, byrjar þetta ekki allt saman hjá okkur? Inní okkur? Við þurftum í raun ekki að þurfa að fara neitt."
Hann horfði á mig og kláraði bjórinn sinn og sagði: "Jaaaa ég veit ekkert um það, þú ert alltof djúpur fyrir mig það eina sem ég vil er að komast  heim til mín þar sem ég get setist á klósettið og verið þar rólegur og ekki stressaður yfir því hvort einhver ætlar inn á mig."

Kannski hafði hann rétt fyrir sér, kannski væri þæginlega klósettið sem maður fær að þrífa sjálfur, kannski væri það tákn um það sem maður kallar heim eða heimilið sitt, ég velti þessu fyrir mér í svolitla stund en svo þurfti ég að fara. Ég kvaddi vin min og óskaði honum góða ferða heim til sín og skila honum kveðju til klósettið hans.

Ég er með hugmynd um námsefni; það fjallar um hvernig við hugsum um okkur sjálf og að öll vandamál eru vandamál hópsins og að þau sem eitt ættu að geta leyst þannig læra þau að þau eru öll sem eitt og ekkert þeirra er undanskilið af hópnum, öll vandamál ættu að vera á opnu og ekkert ætti að vera falið því hreinskilni og skilningur væri undirstaðan af því að leysa öll vandamál.  Með þessu myndu þau nota skrif, lestur og stærðfræði sem verkfæri. Við ættum að hætta að mata börnin og gefa þeim eitthvað til að hugsa um og fá þau til að leysa það sjálf með því aðalmerki hvað þau vilja vera. 

En fyrsta skrefið væri fag sem heitir SjálfsElskun og á ekkert samansemmerki við merkinguna að vera sjálfselskur sem við þekkjum, þar mun krakkar læra að elska sjálfan sig í allri merkingu og þau myndu læra ýmsar leiðir sem myndu hjálpa þeim. Einnig væri ekki ein leið valin sem hin rétta leið heldur myndi þau finna sínar leiðir á sjálfselskun og þannig væri aldrei neitt eitt staðlað próf. SjálfsElskun væri þannig undirstaðan af öllu sem þau myndu fara í gegnum í þessum skóla. 

Ég á erfitt með að sjá hvort samfélagið eins og er í dag væri tilbúið fyrir svona skóla en ég er bjartsýnn á að þetta verði að veruleika einhvern daginn þar sem breytingar eru að gerast og fólk er að verða sjálfsmeðvitaðri og mér finnst við vera að taka skrefin að áttinni að þessu en þau eru frekar lítil. Persónulega ef ég eignast barn þá myndi ég vilja að það fái þannig skóla sem gæri það algjörlega frjálsræði að vera það sjálft og endurspegla sig í allri þeirri mynd sem það er. 

Ég held að samfélagið ætti að fara átti sig á að það er tími á breytingar og að  breytingar eru eitthvað sem er partur af lífinu og að við erum að breytast og umbreytast með hverjum degi og við getum ekki lifað að því sem gerðist í fortíðinni.